Five poems by Veroniki Dalakoura

Five texts selected from Veroniki Dalakoura’s collection I parakmi tou erota (The Decline of Eros), Athens: Diogenis, 1976.

MYSTERIOUS BARRICADES

>

Oh, where are you?

Oh, and why?

>

How lightly François Villon is sleeping

on the harpsichord

in the woods —of God—

who has fled

>

ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ

>

Ω πού είσαι

Ω γιατί

>

Τι ελαφρά κοιμάται ο Φρανσουά Βιγιόν

πάνω  στο τσέμπαλο

μέσα στο δάσος –του θεού-

που έφυγε

>

SONG

>

Years ago, at an age neither youthful nor mature, I found the romantic music that had slit the throats of trees. Then I caught eros on my fingers and crushed it. Afterwards, I tried to make every kind of sensitivity vanish. I found no love—fortunately. My painting would stir my blood, for a little while, before I read masterpieces of grass. I thanked genius and death. And when I was tired of suffering, neither silence nor an exotic creature came to say farewell to the Greek winter. Hypnos and He Who Was Valued had set out for better seasons.

 >

ΤΡΑΓΟΥΔΙ

>

Χρόνια πριν, σε μια ηλικία που δεν ήταν παιδική αλλ’ ούτε και ώριμη, βρήκα την ρομαντική μουσική να σφάζει τα δέντρα. Έπιασα τότε τον έρωτα στα δάκτυλά μου και τον συνέτριψα. Μετά προσπάθησα να εξαφανίσω όλων των ειδών τις ευαισθησίες. Δεν βρήκα καμιά αγάπη – ευτυχώς. Η ζωγραφική μου τάραξε το αίμα΄, κι αυτό για λίγο, προτού διαβάσω τα’ αριστουργήματα της χλόης. Χάρηκα χάρηκα τη μεγαλοφυία και το θάνατο. Κι όταν κουράστηκα να πονώ δεν ήρθε η σιωπή ή κανένα εξωτικό πλάσμα ν’ αποχαιρετήσει το ελληνικό χειμώνα. Ο Τετιμημένος και ο Ύπνος είχαν ξεκινήσει για καλύτερες εποχές.

>

DECEMBER

Some poets write when they get carried away with bitterness—considering only the passions of a tender heart.
>>>This is how I learned that Cortez was one of the most desperate poets. When he captured Chamboara, he ordered all the beloved graven images to be destroyed. Then he fell weeping into the arms of a woman whom he venerated, without knowing that she belonged, indeed, to a divine race.
<<<But let’s put myths aside. Let’s open our palms to see the lines of revelry or the eve of something sad. Let’s stroll with modest looks suiting students of love and those who can discern an oncoming passion. This winter will be full of clarinets with the same color as our palms, which have traveled.

>>>

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ

>

Μερικοί ποιητές παρασυρμένοι απ΄την πίκρα τους γράφουν- υπολογίζοντας μόνο το πάθος της  τρυφερής καρδιάς.
>>>Έτσι έμαθα πως κι ο Κορτέζ ήταν ποιητής από τους πιο απελπισμένους, γιατί όταν κατέκτησε την Τσαμπαόρα διέταξε να καταστρέψουν όλα τα είδωλα των θεών που αγαπούσαν, κλαίγοντας έπειτα στην αγκαλιά κάποιας που λάτρευε χωρίς όμως και να ξέρει πως ανήκε σε θεïκή -ναι-  γενιά.
>>>Μα ας αφήσουμε τους μύθους. Ας  ανοίξουμε τις παλάμες βλέποντας τις γραμμές της γιορτής ή την παραμονή μιας λύπης. Ας περπατήσουμε με το ταπεινό βλέμμα που ταιριάζει στους μαθητές του έρωτα και σ’ όσους ξέρουν να διακρίνουν το ερχόμενο πάθος. Αυτός ο χειμώνας αυτός ο χειμώνας θα’ ναι γεμάτος κλαρίνα με το χρώμα των παλμών μας που ταξίδεψαν.

>

DEMETER

>

In a state of affliction, I address you from the besieged city. The girl has buried her right foot in flowers and weeping that dampened her dress. Now she is sleeping and her Black lover is holding her hand in a sign of deep submission. How you loved me, how this swallow’s nest called Aurora Borealis loved me!
(I found her in the now tearless body, having cursed all the virtues and the various skies.)

 <

ΔΗΜΗΤΡΑ

>

Συντετριμμένος σας μιλώ από την πολιορκημένη πόλη. Η νεαρή κόρη έθαψε το δεξί της πόδι μέσα σε λουλούδια  και κλάματα που της ύγραναν το  φόρεμα. Κοιμάται τώρα και ο μαύρος της εραστής τής κρατά το χέρι σ’ ένδειξη  τεράστιας υποταγής. Πόσο μ’ αγαπήσατε πόσο μ’ αγάπησε αυτή η χελιδονοφωλιά που άκουγε στο όνομα  Βόρειον Σέλας!
( Την βρήκα στο σώμα που δεν είχε άλλα δάκρυα πια, αφού είχα καταραστεί τις αρετές  και τους διάφορους ουρανούς.)

>

EXCESSIVE AESTHETICS 

>

I indeed wonder. Why does everyone want to fondle my little breasts? Whenever I meet someone I can tell: first his hand on the cloth, then of course on the two nipples which he rolls, in turn, between his fingers. And why all this? To what end should I feel pain and be turned on so often? Any kind of music would offer higher, perhaps more acute pleasures. Almost always, I end up being the victim of these so-called naïve gestures, and females are not excluded from my experience.
>>>>>But the body of the man whom I loved remains my most visible fantasy. He had sleek black hairs on his thighs and lying on his back he yearned to make my breasts ache. I refused and he, immobilizing my wrists, put my whole left breast into his mouth. He really wanted to swallow it because at one point in my painful pleasure I felt his teeth on its sensitive surface.
>>>>>Then we both recalled the painting made by a young man from medieval times: Nausicaa gazing at her lover fleeing after he has eyed her knees and, once again, the same artist, reborn in the Renaissance, who is making love, in a dream, with my girlfriend, now dead. What music! What craving in the age of donkeys! Never have I feared lingering superstitions because they had promised, as they hollowed out the slightest hole, the ultimate love. I only cut off their fingers to punish them for their cruelty. Ghosts then sought to suck milk from my breasts. They groaned to the sound of Mona Lisa and when Ponciellli got excited they gave their souls to the devil, both embittered by the game.

>

Η ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΙ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ

>

Πράγματι απορώ. Γιατί θέλουν όλοι να παίζουν με το μικρό μου στήθος; Οποτεδήποτε συναντώ κάποιον – το μαντεύω: το χέρι κατ΄αρχήν στο ύφασμα κατόπιν σίγουρα στις δύο ρόγες τις οποίες στριφογυρίζει διαδοχικά. Και γιατί όλα αυτά; Προς τι εγώ να πονώ και πολλές φορές να καυλώνω; Η όποια μουσική θα προσέφερε υψηλότερη και δεν αποκλείεται καλύτερης ποιότητας ηδονή. Σχεδόν πάντα λοιπόν βρίσκομαι θύμα αυτών των αφελών τάχα κινήσεων και δεν εξαιρούνται ούτε τα θηλυκά από τις εμπειρίες μου.

Όμως το σώμα κείνου που αγάπησα παραμένει η πιο εναργής μου φαντασία. Είχε στους μηρούς μαύρες στιλπνές τρίχες και ξαπλωμένος ανάσκελα επιθυμούσε να μου πονέσει το στήθος. Αρνήθηκα και κείνος ακινητοποιώντας τους καρπούς έβαλε ολόκληρο τον αριστερό μαστό στο στόμα του. Ήθελε στ’ αλήθεια να τον καταπιεί γιατί σε κάποιο σημείο της επώδυνης ηδονής μου αισθάνθηκα τα δόντια του στην ευαίσθητη επιφάνεια.

Ήρθε τότε η κοινή ανάμνηση από τον πίνακα του μεσαιωνικού  νέου, η Ναυσικά που κοίταζε τον εραστή της να φεύγει, αφού πρώτα τοποθέτησε τα μάτια στα γόνατά της, και ο ίδιος πάλι ξαναγεννημένος ζωγράφος την Αναγέννηση  να συνευρίσκεται κατ’ όναρ –νεκρός πλέον- με την φίλη μου. Τι μουσικές τι πείνα τις εποχές των γαïδάρων—ποτέ δεν τρόμαξα τις αργές δεισιδαιμονίες  γιατί εκείνοι σκάβοντας τον πιο μικρό λάκκο υποσχέθηκαν τον έσχατο έρωτα. Μόνο έκοψα τα δάκτυλα να τιμωρήσω την ασπλαχνία τους. Φαντάσματα τότε ζητούσαν να πιουν το γάλα από το στήθος μου. Αναστέναζαν μες απ’ τον ήχο της Τζιοκόντας  και όταν  ο Ποντσιέλλι ταράχτηκε έδωσαν τις ψυχές τους στον δαίμονα διπλά  πικραμένοι  από το παιχνίδι.

Five poems by Veroniki Dalakoura translated from the Greek by John Taylor:Veroniki Dalakoura (b. 1952) is one of the leading Greek poets of her generation. Her many books often combine poems, prose poems, and longer narratives. These texts have been selected from her second book, I parakmi tou erota (The Decline of Eros), which was published when she was only twenty-four.

 


 

John Taylor (b. 1952) translates French, Italian, and Greek literature. He has recently published his memoirs of working with the Greek poet and urban folklorist Elias Petropoulos: Harsh out of Tenderness. His essay about Dalakoura, ‘Eros and Other Spiritual Adventures,’ is included in his book Into the Heart of European Poetry.

About the contributor

Related Articles

Kathrine Yets, Poetry

Librarian and Poet, Kathrine Yets.

Ten Insights Gained From Writing A Bilingual Memoir

Sophia Kouidou-Giles explores the ten key discoveries she made in writing her bilingual memoir.

1 COMMENT

  1. Like all good poetry, these ask to be read again, I suspect these poems will repay your time with an increasing pleasure.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

More Like This

Ice house and other poems by Moya Pacey

Moya Pacey published her second collection: Black Tulips (Recent Work Press, University of Canberra) in October, 2017.

‘Wish’ by Katerina Neocleous -Reviewed

In writing poetry about childhood and adolescence, mawkishness could be a trap one falls into, but in this work, the subject is covered so well by the poet

The Migrant by D.J Tyrer

The Migrant All he wanted Was the promise Of streets paved with gold. He neither knew nor...

3 poems by Dora Manuel Culabo translated by Landa Wo

The body and its declaration of strength are telegraphed to the reader in Landa Wo’s translation of Dora Manuel Culabo’s poems.

‘The Go Aways’ Fiction by Marlon Martinez

Marlon Martinez's writings reflect his curiosity about drugs, sex, the forgotten, addiction, recovery, love and other technologies.
YOU ARE VIEWING AS A VISITOR. PLEASE .LOGIN. OR .REGISTER. FOR THE BEST BROWSING EXPERIENCE
Close